گسترش دامنه عملكرد و بسط حيطه تفكرات انساني باعث گرديده است كه رفتارهاي انساني و نيز ارتباطات كشف شده طبيعي در قالب تعداد كثير و متنوعي از علوم و هريك در چارچوب ويژه خود مورد بررسي و تحليل قرار گيرند.
در اين ميان تعداد كمي از فعاليت هاي انساني وجود دارند كه به طور همزمان و از نظر آكادميك توجه اقتصاددانان ، جغرافي دانان ، دانشمندان محيط زيست ، روانشناسان و همچنين محققين علوم مديريت و علوم سياسي را به سمت خود جلب كرده اند . توريسم يكي از اين پديده هاست .

سازمان ملل متحد در تعريف خود از توريست به عنوان يك ملاقات كننده موقتي از يك كشور يا منطقه ، با هدف تفريح يا تجارت ياد مي كند ، شايد بتوان گفت كليه موضوعاتي كه به تحليل چنين رفتاري از انسان مي پردازند ، در قالب توريسم جاي دارند. اصولاَ توريست يك ملاقات كننده موقتي است . به عبارت ديگر توريست كسي است كه پس از يك دوره ي معين ، تصميم به مراجعت به موطن يا منطقه اصلي خود دارد . آنچه مسلم است عامل تصميم به مراجعت ، عنصري مهم در تشخيص فرد به عنوان توريست است .